واعظی دیدم به منبر قیل و قالی می کند  

                                         یاد مردم را ز دنیا پاک و خالی می کند

منبرش پایان گرفت و در پی اش من با سکوت  

                               تا بدانم سیر خود ، ماهی به سالی می کند ؟

ناگهان بر کاخ و ارگی میشود او شه صفت!  

                                   خادمی بانگی زد و قامت هلالی می کند !

رفت و بر تختی نشست او ، روی اسکندر سپید ! 

                                فکر ما را !! که عبایش حکم قالی می کند !!

سفره ای رنگین و بر گردش به صف سی سوگلی ! 

                                     گوئیا آغوش او سیمرغ ، زالی می کند !!

صوت سازش تا ثریا ، خود شنیدم گفت او :    

                                 صوت قرآن بنده را حالی به حالی می کند !

پیر ما هم بر حذر دارد ز دنیا ، ای « حقیر » 

                                     او مبادا زندگی با این جلالی می کند ؟!

اگر از لطف و صفا نیست مرا یاری تو             مکن از جور و جفا بیش مرا خواری تو

پی یاری که شود شانه ی او تکیه گهم       ز بَر ِ شانه ی من دور شو چون باری تو !

ز نجابت ز وفا شهرت اسبان و سگان            صفت و خصلت نیکی بنما ! داری تو ؟

بشنیدم سر هر گنج،نگهبان ماریست      ز وجودت گوهری کو ؟ ز چه پس ماری تو؟

دلبران گردن و سر تحفه دهند عاشق را   به چه جرمی،به سر و گردن من داری تو ؟

همه حاضر شده در مجلس تو روبهکان       برو منبر!! که دگر نیست چو مکاری تو !!

دل من گفت همانیست ،پی اش بودی « حقیر »   

                                                ( نون ) را ( یاء ) دید و دیر آگه شد ،ناری تو !

منظور از (نون) حرف ( ن ) و منظور از (یاء) حرف ( ی ) میباشد.

 از دوستان و مراجعین دعوت میکنم ،برای خواندن این شعر بر روی لینک زیر کلیک بفرمایند .

http://kanduu.net/fa/article68.html

سعیم این بوده که وزن و قافیه ها را دست کاری نکنم و همینطور در جهت مشابه سازی با اصل غزل کلماتی را در جاهای متقارن به کار ببرم. امید وارم مقبول گردد. اصل غزل را نیز برای قیاس بهتر میگذارم . سپید ها فرموده حضرت حافظ و سرخها عرض بنده حقیر .  

الا یا ایها الساقی ادرکاسا و ناولها                                   که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها

الا یا ایها الساقی ادرکاسا و ناولها                             که عشق افسار زد بر دل به پشتم بار مشکلها

ببوی نافه ای کاخر صبا زان طره بگشاید                 ز تاب جعد مشکینش چه خون افتاده در دلها 

ببوی سیم و زر شاید که دلبر چهره بگشاید        زعشق آخر مزن شعری چه جور افتاده در دلها

مرا در منزل جانان چه امن عیش چون هر دم                  جرس فریاد میدارد که بر بندید محملها

مرا زد ساربان طعنی : تب عشقی چرا هر دم ؟                بوَد در کاروان عاشق بسوزانم محملها

به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید        که سالک بی خبر نبوَد ز راه و رسم منزلها

به وی گفتم : تو درمان کن ، طبیبم این چنین گوید              که عاشق را دوا نبوَد بباید کنج منزلها

شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل                           کجا دانند حال ما سبکباران ساحلها

کمر باریک و زلف موج و ابرویی چنین مایل                 ندارند جرات دریا ادعا داران ساحلها 

همه کارم ز خود کامی به بد نامی کشید آخر           نهان کی ماند آن رازی کزو سازند محفلها

همه گفتند خود دانی ، ندارد راه عشق آخر       نهان کن عشق خود در دل که شورانی محفلها

حضوری گر همی خواهی از و غایب مشو حافظ        متی ما تلق من تهوی دع الدنیا و اهملها 

حقیرا سفلگی تا کی ؟ به عشقت گو خداحافظ              متی ما تلق من تهوی دع الدنیا و اهملها      

این شعر را به سفارش یا فرمایش کسی عرض نکردم و خود را از هیچ جنبشی نمیدانم ولی مفتخرم که این شعر در اوج ماجراها در سر در ۲ سایت معتبر جنبش سبز خودنمایی میکرد. همینجا باز هم از این ۲ سایت تشکر میکنم.

ای از تبار شکوفه چرا خزان شده ای ؟         تو بیکران لطافت چرا سنان شده ای؟

منم چو بابک و کاوه مگو که ضحاکی           تویی که مایه ی فخر و   نگین جان شده ای

شنیده ای که سگ گله ای دَرَد بره                         گلایه بر که برم نایب شبان شده ای

رشادت تو بسیجی غرور جنگم شد                چه شد کنون به شکار هموطنان شده ای ؟

بدیده ام چو وحوش میزنی زنان سیلی            خجل مشو ! به گمانم که پهلوان شده ای !!

تو میکُشی به چه جرمی ؟ غریو آزادی ؟                 برای تیر منافق مگو کمان شده ای

تمام حرف من این است : مشو تو بازیچه            بدان که خورده فریب مکر سران شده ای

بیاو همچو گذشته شویم ما یک دل                     کنون که زیر نگاه جهان نشان شده ای

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

سنان = سر نیزه                 شبان = چوپان                    غریو = فریاد